Ludzie korzystający z komputerów w Instytucie Kultury Polskiej UW bez przerwy prowadzą specyficzną grę. Agon polega na walce o najlepszy komputer. Gdy sala jest pełna, studenci siedzą w ciągłym napięciu, zwróceni w kierunku monitora, jednocześnie obserwują ciągły ruch ludzi kończących pracę przy maszynach. W takim momencie wszyscy oceniają sprawność swoich i zwolnionych komputerów aby, w razie czego, szybko przeskoczyć na zwolnione miejsce. Dodatkowo uwzględniają oni walkę osoby czekające na swoją kolej. Zmieniający stanowisko muszą wybrać taki moment, gdy pewne będzie, że dany komputer jest zwalniany, jednocześnie orientują się, czy czekający również to zauważyli i momentalnie porównują sprawność swojej i zwalnianej jednostki (a wszystko to niezmiennie z twarzami zwróconymi w kierunku monitorów!).

Oczywiście oczekujący również uczestniczą w agonie. Niektórzy opracowali sposób wywierania nacisku na studentów chcących zmienić jednostkę. Tacy oczekujący, zamiast czekać w kolejce przed salą, wchodzą do niej by znaleźć się zaraz za plecami korzystających z komputerów. Niektórzy spacerują w tę i z powrotem, dając do zrozumienia, że są tuż obok i czuwają. Inni stają nieruchomo za plecami wybranego użytkownika komputera. W ten sposób wywierają presję zarówno na tych, którzy pracują (aby czym prędzej kończyli) i na tych, którzy chcą szybko zmienić komputer, ponieważ przez bezruch oczekującego czują się obserwowani i tracą poczucie bezpieczeństwa.

Bar kawowy Grażynka mieści się na tyle sklepu Sezam na rogu ul. Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej. Gromadzi się tam stała społeczność, a celem ich spotkań jest nawiązanie swobodnych, familiarnych stosunków. Te specyficzne stosunki są efektem wielu czynników, takich jak:

• Wtórna oralność, tworzenie mitów, snucie opowieści na temat świata na zewnątrz, magiczne myślenie związane ze słowem i wyrażane w nim.
• Szacunek wynikający ze znajomości dużej ilości opowieści (na ogół wiąże się to z wiekiem).
• Poufały język wulgarny, świadczący o bliskości kontaktów.
• Środki pomagające wejść w – zacieśniające stosunki – transy (tanie piwo, przyciemnione światło, mała przestrzeń).
• Hierarchizowanie przestrzeni, której świętym środkiem jest stolik znajdujący się w rogu najdalej od okien – łączników ze światem zewnętrznym – a przy tym najbliżej ubikacji (dodatkowo stolik ten oznaczony jest wizualnie, gdyż akurat nad nim rozpościerają się palmy na fototapecie).

Kiedy zimą wychodzisz z pasażu handlowego na stacji Metro Centrum, wybierz klatkę schodową prowadzącą na parking sklepu Markpol. Tam, w pleksiglaowym “namiocie” możesz spotkać mieszkańców metra.

Jest ich trzech, ich działania są zsynchronizowane, zawsze zachowują się we w miarę podobny sposób:

1. zagradza sobą wyjście z metra i patrzy na Ciebie,
2. stoi tak, że gdy wejdziesz po schodach będzie akurat za Tobą,
3. śpi na podwyższeniu.

Pierwszy, najstarszy, z długa siwą brodą prosi o zapomogę. Czasem wywiązuje się z tego luźna rozmowa na temat życia. W tym czasie drugi, stojąc za tobą nerwowymi ruchami i ekspresją słowną daje do zrozumienia, że nie Ty jesteś panem tej sytuacji i że on nie ma całego dnia na to, aż dasz mu zapomogę. Pierwszy bez przerwy uspokaja drugiego (model “dobry i zły policjant”). Trzeci z nich przypuszczalnie koordynuje całe działanie z dystansu, podnosi liczebność grupy, co ma pewne znaczenie w opisanej sytuacji. Możliwe też, że wyznaczyli oni kolejność obieranych ról tak aby jeden z nich zawsze odpoczywał w czasie akcji.