Ludzie korzystający z komputerów w Instytucie Kultury Polskiej UW bez przerwy prowadzą specyficzną grę. Agon polega na walce o najlepszy komputer. Gdy sala jest pełna, studenci siedzą w ciągłym napięciu, zwróceni w kierunku monitora, jednocześnie obserwują ciągły ruch ludzi kończących pracę przy maszynach. W takim momencie wszyscy oceniają sprawność swoich i zwolnionych komputerów aby, w razie czego, szybko przeskoczyć na zwolnione miejsce. Dodatkowo uwzględniają oni walkę osoby czekające na swoją kolej. Zmieniający stanowisko muszą wybrać taki moment, gdy pewne będzie, że dany komputer jest zwalniany, jednocześnie orientują się, czy czekający również to zauważyli i momentalnie porównują sprawność swojej i zwalnianej jednostki (a wszystko to niezmiennie z twarzami zwróconymi w kierunku monitorów!).
Oczywiście oczekujący również uczestniczą w agonie. Niektórzy opracowali sposób wywierania nacisku na studentów chcących zmienić jednostkę. Tacy oczekujący, zamiast czekać w kolejce przed salą, wchodzą do niej by znaleźć się zaraz za plecami korzystających z komputerów. Niektórzy spacerują w tę i z powrotem, dając do zrozumienia, że są tuż obok i czuwają. Inni stają nieruchomo za plecami wybranego użytkownika komputera. W ten sposób wywierają presję zarówno na tych, którzy pracują (aby czym prędzej kończyli) i na tych, którzy chcą szybko zmienić komputer, ponieważ przez bezruch oczekującego czują się obserwowani i tracą poczucie bezpieczeństwa.
